امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعال
 

fegh

درس فقه آيت الله گنجي

جلسه ي صد و چهاردهم

93/01/27

موضوع :: بلل مشتبه
زمان حجم دانلود پخش
 
00:44:51 10.2 MB دانلود

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

بسم الله الرحمن الرحیم

بحث در این مسأله تمام شده که سید فرموده بود اعاده غسل لازم است و در آخر مسألة فرموده و الأحوط استحبابی ضم الوضوء أيضا

در تنقیح فرموده این احتیاط در همه جا نیست اگر یک طرف احتمال بول باشد جای احتیاط دارد و اما اگر یک طرف احتمال بول نبود مثل یکی از فروض سابقه که بلل مشتبه بین منی و بول باشد که سید فرمود یعید الغسل و الأحوط ضم الوضوء . این احتیاط برای تحفظ واقع است و قوامش به شک در واقع است و در این فرض شک نداریم یقین داریم که وضوء واجب نیست چون بلل یا منی بوده که یجب الغسل یا مذی بوده چیزی واجب نیست لذا این احتیاط سید در بعضی از صور مجال دارد نه در تمام صور.

ولکن می توان جواب داد که در جاهایی که احتمال بول هست احتمال وجوب وضوء است و انجایی که احتمال بول نیست احتمال استحباب وضوء هست و گذشت در باب نواقض که مذی ناقض وضوء نیست ولی وضوء استحباب دارد.

عدم فرق بین الفحص و عدم الفحص در حکم بلل مشتبه:

(مسألة5) لا فرق في جريان حكم الرطوبة المشتبهة بين أن يكون الاشتباه بعد الفحص و الاختبار أو لأجل عدم إمكان الاختبار من جهة العمى أو الظلمة أو نحو ذلك

‏ این اشتباه بین البول و المنی تارة بعد از اختبار و فحص است که این قدر متیقن از روایات است.و تارة اشتباه بخاطر عدم تمکن از اختبار است. سید فرموده حکم بلل مشتبه فرقی نمی کند که اختبار کرده یا اختبار نکرده است.

در جایی که تمکن از احتیاط دارد ایا فحص لازم است یا نه؟

این همان داستان فحص در شبهات موضوعیه است که در شبهات موضوعیه فحص لازم است یا نه؟

بعضی از فروض قطعاً فحص لازم نیست مثل تردید بین بول و منی و مذی که باید احتیاط کند. اما درجایی که به یک طرف می خواهد اکتفاء کند ایا فحص لازم است یا نه؟ وسائل الشيعة ج‏3 466 37 باب أن كل شي‏ء طاهر حتى يعلم ورود... 4192 مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإِسْنَادِهِ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ حَمَّادٍ عَنْ حَرِيزٍ عَنْ زُرَارَةَ قَالَ قُلْتُ لَهُ أَصَابَ ثَوْبِي دَمُ رُعَافٍ أَوْ غَيْرِهِ أَوْ شَيْ‏ءٌ مِنْ مَنِيٍّ إِلَى أَنْ قَالَ فَإِنْ ظَنَنْتُ أَنَّهُ قَدْ أَصَابَهُ وَ لَمْ أَتَيَقَّنْ ذَلِكَ فَنَظَرْتُ فَلَمْ أَرَ شَيْئاً ثُمَّ صَلَّيْتُ فَرَأَيْتُ فِيهِ قَالَ تَغْسِلُهُ وَ لَا تُعِيدُ الصَّلَاةَ قُلْتُ لِمَ ذَاكَ قَالَ لِأَنَّكَ كُنْتَ عَلَى يَقِينٍ مِنْ طَهَارَتِكَ ثُمَّ شَكَكْتَ فَلَيْسَ يَنْبَغِي لَكَ أَنْ تَنْقُضَ الْيَقِينَ بِالشَّكِّ أَبَداً قُلْتُ فَهَلْ عَلَيَّ إِنْ شَكَكْتُ فِي أَنَّهُ أَصَابَهُ شَيْ‏ءٌ أَنْ أَنْظُرَ فِيهِ قَالَ لَا وَ لَكِنَّكَ إِنَّمَا تُرِيدُ أَنْ تُذْهِبَ الشَّكَّ الَّذِي وَقَعَ فِي نَفْسِكَ الْحَدِيث‏

فرق بین زن و مرد در بلل مشتبه:

(مسألة6) مرحوم سید خصوص رطوبتی را محل بحث قرار داده که بعد از غسل است الرطوبة المشتبهة الخارجة من المرأة لا حكم لها اصل این است که بول نیست و اصل این است که منی نیست. و إن كانت قبل استبرائها فيحكم عليها بعدم الناقضية و عدم النجاسة إلا إذا علم اجمالاً أنها إما بول أو مني‏ و منی خود زن باشد. و الا اگر احتمال بدهد که منی مرد است ناقض نیست. و اما رطوباتی که بعد از غسل میآید هم این طور تشکیک می کنیم که شاید که رطوبات معمولی است و اگر اسرار داشتند می گوید لعل منی مرد باشد.

عدم جریان قاعده اشتراک:

آنچه که جای توهم دارد این است که بگوییم المرئة ملحقة بالرجل بقاعده اشتراک و چون در مرد دلیل داشتیم که غسل کرده و بول نکرده یعید الغسل پس زن هم کذلک.

ولکن این توهم مجال ندارد اصل قاعده اشتراک آیه و روایة ندارد ریشه قاعده اشتراک استظهار از عموم خطابات یا القاء خصوصیة از خطابات است بعضی از خطابات از اول ظاهر در جنس انسان است درست است که فرموده المحرم لایأکل الطیب ولی ظهورش در عموم است به مناسبة حکم و موضوع یا المسلم من سلم المسلمون من یده و لسانه مناسبة حکم و موضوع این است که زنها را هم شامل شود. برخلاف طلب العلم واجب علی کل مسلم که شامل زنها نمی شود به مناسبة حکم و موضوع که مناسبة طلب علم خروج از منزل است و مفاسد دیگری است برای زنها.

و جواب داده اند از قاعده اشتراک که خطاب در خصوص رجال است و وجهی برای القاء خصوصیة نیست چون خصوصیة مرد با زن فرق می کند در زن امدن منی از رحم است و بول از جای دیگر است و در زن یک مجری است ولی در مرد مجری متعدد است و این خصوصیاتی است که دخیل در حکم است نه هر خصوصیتی.

مضافاً که القاء خصوصیة در اینجا مانع هم دارد که بعض روایات باب 13 که: وسائل الشيعة ج‏2 201 13 باب عدم وجوب الغسل على المرأة بمجردپپ 1924 مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإِسْنَادِهِ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عُثْمَانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُسْكَانَ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ خَالِدٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْ رَجُلٍ أَجْنَبَ فَاغْتَسَلَ قَبْلَ أَنْ يَبُولَ فَخَرَجَ مِنْهُ شَيْ‏ءٌ قَالَ يُعِيدُ الْغُسْلَ قُلْتُ فَالْمَرْأَةُ يَخْرُجُ مِنْهَا (شَيْ‏ءٌ) بَعْدَ الْغُسْلِ قَالَ لَا تُعِيدُ قُلْتُ فَمَا الْفَرْقُ بَيْنَهُمَا قَالَ لِأَنَّ مَا يَخْرُجُ مِنَ الْمَرْأَةِ إِنَّمَا هُوَ مِنْ مَاءِ الرَّجُل‏.

در تنقیح براین استدلال اشکال کرده که: این روایة محل کلام را نمی گیرد این روایة موردش جایی است که خارج شده منی است و شک دارد که منی از خودش است یا از مرد در حالی که بحث ما این است که خارج شده مردد است که منی است یا بول و دلیلش هم ذیل روایة است که سائل گفته فَمَا الْفَرْقُ بَيْنَهُمَا قَالَ لِأَنَّ مَا يَخْرُجُ مِنَ الْمَرْأَةِ إِنَّمَا هُوَ مِنْ مَاءِ الرَّجُل. از این ذیل معلوم می شود که مفروغ عنه منی است و شک دارد از خودش است یا از زوجش و حضرت فرموده آنچه که خارج شده از ماء رجل است.

در ذهن ما این است که اشکال تنقیح درست نیست صدر روایة واضح است و باید دید که ذیل ظهور صدر را خراب می کند یا نه؟ اگر در ذیل حضرت فرموده بود منی که خارج شده از مرد است می گفتیم پس خارج منی است مفروغ عنه است در حالی که جواب این است که «مایخرج» نه منی که خارج شده است ما یخرج معنایش این نیست که آنچه خارج شده قطعاً منی است بلکه روایة می فرماید رجل که غسل می کند و بول نمی کند ظاهرش این است که ماء خودش است که بیرون آمده است مرئة که غسل می کند و بول نمی کند و بلل خارج می شود و شک می کند ـ چه شک کند منی است یا مذی است یا شک کند منی خودش است یا منی رجل ـ حضرت فرموده اعاده نکند مطلقاً چون ظاهر حال این است که آنچه خارج شده ماء رجل است.

آمار بازدیدکنندگان

241680
امروزامروز635
دیروزدیروز939
این هفتهاین هفته4418
این ماهاین ماه24287
کل بازدیدهاکل بازدیدها2416800

كانال تلگرام درس خارج

تقويم قمري